Η εκδίκηση

Χθες η μέρα κύλισε πολύ ήσυχα... Δεν την μπορώ τόση ησυχία κλεισμένος εδώ μέσα! Προτιμώ τις φωνές και τις φασαρίες, τουλάχιστον έτσι ξέρω ότι έχω παρέα, δεν βλέπω που δεν βλέπω τίποτα μέσα σε αυτό το σκοτάδι, τουλάχιστον να ακούω κάτι. Κατά διαστήματα ακούγονταν κάτι φωνούλες, αλλά μάλλον ήταν η τηλεόραση που έβλεπε η μαμά (κακιά συνήθεια που την έχει να μην την δυναμώνει μπας και με ξυπνήσει!) Άσε που όλη σχεδόν τη μέρα ούτε μια κούνια-μπέλα δεν με έκανε (θα είχε ριζώσει φαίνεται στον καναπέ!). Έτσι και γω για να πάρω την εκδίκηση μου άρχισα να διαμαρτύρομαι σκουντώντας και κλωστώντας ότι έβρισκα μπροστά μου! Τώρα που ψήλωσα μπορώ να δίνω δυνατότερες κλωτσιές! Κάτι κατάφερα όμως, γιατί μετά από λίγο η μαμά σηκώθηκε από τον καναπέ και με πήγε σε ένα μέρος με πολλά νερά και πουλάκια που κελαηδούσαν μελωδικά! Δεν πρέπει να ήταν μακρυά από το σπίτι όμως, δυο βήματα μου φάνηκε πως έκανε... Όπως και να χει, εμένα μου άρεσε αυτό το μέρος...ειδικά τα πουλάκια με τη μελωδική φωνούλα τους! Στα πρώτα γενέθλιά μου θα πω στον μπαμπά μου να μου πάρει δώρο ένα κόκκινο καναρίνι! Κάτι έχει πάρει το αυτί μου (και μη νομίζετε ότι κρυφακούω τη μαμά και τον μπαμπά όταν συζητούν, τυχαίο ήταν) ότι αρέσουν και στον μπαμπά τα καναρίνια και ειδικά τα κόκκινα...οπότε δεν νομίζω να μου το αρνηθεί!