Ώρες ώρες αναρωτιέμαι τι να συμβαίνει εκεί έξω, στον δικό σας κόσμο. Να... σήμερα, στα καλά καθούμενα, η μαμά και ο μπαμπάς άρχισαν να τραγουδάνε μαζί κάτι τραγούδια διαφορετικά από αυτά που μ' έχει συνηθίσει η μαμά μέχρι τώρα. Συχνά η μαμά μού βάζει και ακούω ήρεμη, απαλή μουσική (μάλλον επειδή ζουζουνίζω πολύ μέσα στην κοιλιά της και θέλει να με ηρεμήσει λιγάκι). Σήμερα όμως τα τραγούδια τους ήταν κάπως...πώς να το πω... κάπως ξεσηκωτικά, επαναστατικά αλλά δεν μου έμοιαζαν και πολύ χαρούμενα! Αισθανόμουν ότι κάτι ήθελαν να πουν, κάποιο νόημα είχαν, αλλά είμαι ακόμη πολύ μικρούλης φαίνεται για να συλλάβω το νόημά τους!
Κάτι άλλο που με έχει βάλει σε σκέψεις τις τελευταίες μέρες είναι μήπως ταλαιπωρώ και κουράζω πολύ τη μαμά μου, κι αυτό το λέω γιατί κάποιοι καλοί κύριοι και κυρίες που συναντούν τη μαμά μου στις βόλτες μας τελευταία της εύχονται "Καλή λευτεριά". Γιατί άραγε; Τι είναι αυτό που της στερεί την ελευθερία της; Μήπως εγώ; Μα δε νιώθω ότι της είμαι βάρος (σιγά... 1κιλό τι βάρος είναι άλλωστε!). Αν αναλογιστώ ότι η μαμά μου μιλάει τρυφερά και με χαϊδεύει κάθε φορά που εγώ τεντώνομαι και απλώνομαι γιατί πιάστηκα στριμωγμένος εδώ μέσα...τότε δεν νομίζω ότι η στέρηση της ελευθερίας της έχει καμία σχέση με μένα! Γιατί άραγε οι μεγάλοι να δίνουν μια τέτοια ευχή...; Μάλλον με την απορία θα μείνω, για την ώρα τουλάχιστον!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου