Τρίτη 23 Νοεμβρίου 2010

Μέρες ξεκούρασης...

Πω πωωω!!! Πήγε 23 του μήνα! Πως περνάει έτσι ο καιρός; Κι εγώ ακόμα εδώ μέσα… Έχω μέρες να σας γράψω, το ξέρω… μην μου γκρινιάζετε όμως!!! Αρκετά μου έχει ανέβει το αίμα στο κεφάλι με τη στάση που έχω πάρει στην κοιλίτσα της μαμάς.
Πριν από 15 μέρες περίπου είδα και πάλι το μπαμπά και τη μαμά στην τηλεόραση. Ναι καλέ, αλήθεια λέω. Όποτε πάνε στο γιατρό, με βλέπουν και τους βλέπω, φανταστείτε σαν να κάνουμε chat με κάμερα με τη μόνη διαφορά ότι εμένα δε με ακούνε που τους μιλάω, ενώ εγώ τους ακούω. Μάλλον θα έχει χαλάσει το μικρόφωνό μου, δεν εξηγείται αλλιώς.
Και ενώ ετοιμαζόμουν σιγά σιγά να βγω από την κοιλιά της μαμάς, να δω κι εγώ τι επιτέλους συμβαίνει εκεί έξω και πως είναι ο αληθινός κόσμος, ο γιατρός και η μαμά συνωμότησαν (τους άκουσα σας λέω με τα ίδια μου τα αυτιά) να μη με αφήσουν να βγω γιατί λέει είμαι ακόμα μικρούλης (1.300 γρ. περίπου). Και όχι μόνο δεν με άφησαν να βγω, αλλά είπε και στη μαμά να μη με πηγαίνει ούτε βόλτα! Άντε μέχρι την τουαλέτα και πάλι πίσω… μα βόλτα είναι αυτή;;;
Έτσι λοιπόν μείναμε 15 μέρες ξαπλωμένοι και οι δυο, αλλά να σας πω την αλήθεια δε με χάλασε. Ακούγαμε μουσικούλα και χαλαρώναμε, βλέπαμε τηλεόραση (δεν χάνουμε επεισόδιο από το Master Chef, θα γεννηθώ και θα με βάλουν κατευθείαν να τους μαγειρεύω), διαβάζαμε βιβλία, ερχόταν κόσμος και μας έβλεπε και το σημαντικότερο είναι ότι η μαμά είχε πολύ χρόνο να μου μιλάει, να μου τραγουδάει και να με χαϊδεύει στα ποδαράκια, στην κοιλίτσα και στο κεφαλάκι! Γι’ αυτό κι εγώ είπα να αναβάλω για λίγο ακόμα τη γέννησή μου, αφού περνάω καλά εδώ μέσα!
Το προηγούμενο Σάββατο ξαναπήγαμε στο γιατρό και ξαναείδα το μπαμπά και τη μαμά σε κείνη την τηλεόραση που σας έλεγα. Δίπλα στον μπαμπά μου όμως καθόταν μια άλλη κυρία με σγουρά φουντωτά μαλλιά, είναι λέει θεία μου. Τι σημαίνει άραγε θεία;
Α! Δεν σας είπα! Μου ψώνισαν και τα πρώτα μου ρουχαλάκια. Επιτέλους, γιατί είχα αρχίσει να αγχώνομαι μην γεννηθώ και δεν έχω τι να φορέσω… κι έρχεται και χειμώνας! Να ένα από τα φορμάκια μου, το αγαπημένο μου, με τον ταρανδούλη. Αν γεννηθώ μέσα στις γιορτές και το φορέσω, σίγουρα θα είμαι ένας κούκλος και θα κάψω καρδιές! Το νου σας κορίτσια!!!
Να και τα πρώτα μου παιχνιδάκια: δυο ArGoodakia από τα Goodys,  για να βοηθήσουμε και τα παιδάκια που έχουν ανάγκη! Δεν είναι τέλεια;

2 σχόλια:

  1. Yπέροχη η σκέψη να γράφετε τις σκέψεις του μωρού μέσα από την κοιλιά! Με το καλό να γεννηθεί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σε ευχαριστούμε πολύ! Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή